رز رونده

بهار که میشود ،رز رونده خانه پدری می پیچد بر تن خشک نخل حیاط تا غرور نخل خدشه بر ندارد. رز خوب  میداند نخل سرش را به صاعقه داد  تا رز قد بکشد. نخل، سرش را که بزنند خواهد مرد و سالهاست رز  بپاس نیکی نخل  بهار که میشود سبزی و زیبایی خود را بر تن خشک وبیجان  نخل هدیه میکند .کاش ما رز رونده بودیم و  قدر یکدیگر می دانستیم  اگر کسی برایمان دل داد  دلش را نمی شکستیم  .

#آتیا

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

لطفا امتیاز دهید*

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *