آیا شاعری از قدیم تا این زمان شغل بوده است؟

همان گونه که اشاره شد . از زمان غزنویان حتی قبل از ان. بعلت فراهم شدن فضا و علاقمندی خاص پادشاهان و دولتمندان به خوش امد گویی و شنیدن مدح از زبان شعرای. صاحب نام و مطرح جامعه را نوعی فخر برای خود و اسباب و ابزار بزرگی در ان زمان برای خود میدانستند همیشه چنین شعرای مدح سرایی را بسیار ارج می نهادند و حتی گاهی بقدری مورد نظر صاحبان قدرت. قرار میگرفتند که مقامات مهمی از قبیل مشاور سلطان به انان واگذار میشد و مشار و مشیر پادشاه بودند . اما حافظ بیشتر چنانچه از ابیات و غزل هایش بر می اید غرق در عوالم و احساس راز و رمز خود بوده است . واقعا حافظ. را نمیتوان با معنی کلمات و عزل هایش به جامعه شناساند چون این ها زبان مردم خواص و عوام است ولی زبان دل و احساس خواجه بزرگ چیز دیگری است .دنیایی سراسر اکنده ازمعنویات و عوالم روحانیت است. از دیگر شعرای مردمی درد جامعه داشتند فرخی یزدی شاعر ملی است گر چه در جوانی به شغل نانوایی برای تامین معاش مشغول بود ه اما درد شناس جامعه بود که حتی بسیار مورد ازار و اذیت کسانی که انعکاس درد های مردم را بر خلاف منافع خود میدیدند قرار گرفت حتی به امر حاکم وقت یزد در زندان. لب هایش را دوختند چنانکه خود گوید
شرح این قصه شنو از دو لب دوخته ام . تا بسوزد دلت از بهر دل سوخته ام . از جمله شعرایی که بشغل نانوایی مشغول و از این راه ارتزاق میکردند شاطر عباس خوش قدم. در عصر صفویه. بود .
البته قبل ازاسلام شعرای عرب در بازار های مکه . مدینه و طایف و در صحرای عکاظ نقد شعر میکردند و پیداست که منتقدانی نیز در ان زمان وجود داشته اند . در زمانصفویه قهوه خانه ها نیز محل تجمع شاعران بوده است.

نویسنده : ابراهیم گرجی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *