آوا شناسی در شعر و موسیقی

 

آواشناسی در موسیقی :

در ابتدا باید بدانیم که چرا استفاده از خط آوانگار در آواشناسی الزامی است ؟

در آواشناسی به ابزاری نیاز است که بتوان با استفاده از آن آواهای زبان را طوری نوشت که جز با یک تلفظ خوانده نشود .

مشکلات وکمبودهای الفباهای کنونی به شرح زیرند :

۱- ممکن است یک آوا با چند نشانه نوشته شود (ز – ذ – ض – ظ)

۲- ممکن است چند آوا بایک نشانه نوشته شود . مثل (و)در کلمات :سواد،سود،تو

۳- گاهی ترکیب چند نشانه با هم برای نمایاندن یک آوا بکار می رود .( خواب ، خویش)

۴- ممکن است دو آوای متوالی با یک نشانه نمایانده شوند .boks)-box

۵- یک یا چند آوا در نوشتار نمایانده نمی شود . سر – مهر- پر

۶- گاهی نشانه های نوشتاری نمایانگر هیچ آوایی نیستند . خواهش

اصول خط آوانگار :

۱- هر نشانه ای همیشه و همه جا برای نمایاندن فقط یک آوا بکار می رود .

۲- هر نشانه ای همیشه و همه جا با یک نشانه نوشته می شود .

۳- در گزینش نشانه های آوانگاری سعی می شود تا آنجا که میسر است از نشانه های مانوس و آسان استفاده شود .

در آواشناسی دو نوع نشانه قائل شده اند :

۱- نشانه حرفی : همانند حروف الفبای معمولی هستند .

۲- نشانه زیر وزبری :کلاه ( آ) و( 🙂

اندامهای گفتار :

۱- اندامهای تنفس : نای ، ششها ، نایژه ها

۲- اندامهای واک ساز : تار آواها ، چاکنای

اندامهای واک سازی در محفظه ای غضروفی موسوم به حنجره قرار گرفته و در انتهای فوقانی نای قرار دارد .

اندامهای گویایی :

اندامهای گویایی از سه حفره حلق ، دهان و بینی تشکیل شده اند .

مکانیسم تولید آوا :

۱- مکانیسمهای تنفسی : به بروز دو نوع جریان هوا می انجامد : دمی و بازدمی .

۲- مکانیسم چاکنایی : حنجره دارای عضله هایی است که می توانند آنرا به بالا و پایین حرکت دهنده بالا وپایین شدن حنجره به کمک این عضله ها از بیرون نیز قابل دیدن است .

آواهای زبان از دیدگاه فیزیکی موجهایی هستند با ویژگیهای گوناگون .

این موجها بوسیله حرکتهای مختلف اندامهای گفتار در جریان هوایی که از مجرای گفتار می گذرد ایجاد می شوند .

مکانیسمهای تولید آوا :

۱- تنفسی :

برونسوی (با کاربرد زبانی زیاد)

درونسوی(با کاربرد زبانی صفر)

۲- چاکنایی :

برونسوی (با کاربرد زبانی محدود)

درونسوی(با کاربرد زبانی محدود)

۳- نرمکامی:

برونسوی (با کاربرد زبانی صفر)

درونسوی(با کاربرد زبانی محدود)

مکانیسم نرمکامی :

نرمکام یکی از اندامهای حرکت پذیر دهان است . می توان قسمت پسین زبان را بالا برد تا در تماس با نرمکام قرار گیرد ، به شیوه ای که مجرای گفتار در این جایگاه بسته شود و ارتباط هوای درون ششها و حفره حلق با هوای درون دهان کاملا قطع می گردد .

نویسنده : مسعود نکویی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *